جیغ

داستانی را که می خواهم برایتان نقل کنم درباره ی سربازی است که پس از جنگ ویتنام می خواست به

 خانه ی خود بازگردد. سرباز قبل از اینکه به خانه برسد، از نیویورک با پدر و مادرش تماس گرفت و گفت:

«پدر و مادر عزیزم، جنگ تمام شده و من می خواهم به خانه بازگردم، ولی خواهشی از شما دارم. رفیقی

دارم که می خواهم او را با خود به خانه بیاورم.» پدر و مادر او در پاسخ گفتنند: « ما با کمال میل مشتاقیم

که او را ببینیم.» پسر ادامه داد: « ولی موضوعی است که باید در مورد او بدانید، او در جنگ به شدت

آسیب دیده و در اثر برخورد به مین یک دست و یک پای خود را از دست داده است و جایی برای رفتن ندارد و

من می خواهم که اجازه دهید او با ما زندگی کند.» پدرش گفت: « پسر عزیزم، متاٌسفیم که این مشکل برای

دوست تو به وجود آمده است. مت کمک می کنیم تا او جایی برای زندگی در شهر پیدا کند.» پسر گفت: « نه،

من می خواهم که او در منزل ما زندگی کند.» آنها در جواب گفتند: « نه، فردی با این شرایط موجب دردسر

ما خواهد بود. ما فقط مسئول زندگی خودمان هستیم و اجازه نمی دهیم او آرامش زندگی ما را برهم بزند.

بهتراست به خانه بازگردی و او را فراموش کنی.» در این هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع کرد و پدر و

مادراو دیگر چیزی نشنیدند. چند روزبعد پلیس نیویورک به خانواده پسراطلاع داد که فرزندشان درسانحه ی

سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و آنها مشکوک به خودکشی هستند. پدر و مادر او آشفته و سراسیمه

 به طرف نیویورک پرواز کردند و برای شناسایی جسد پسرشان به پزشکی قانونی مراجعه کردند. با دیدن

 جسد، قلب پدر و مادر از حرکت ایستاد. پسر آنها یک دست و پا داشت