جیغ

یک شاعر عالی قدر بود در کمپانی                   که از او صادر می شد اشعار بی معنی .
آمد یک قضیه ی اخلاقی و اجتماعی                 تو شعر در بیاورد ، اما سکته کرد نا گاهی .
اول او کردش سکته ی ملیح ،                          بعد سکته وقیح و پس قبیح ؛

بالاخره جان به جان آفرین سپرد ،                     از این دنیای دون رختش را ورداشت و برد ؛
لبیک حق را این چنین اجابت کرد ؛                   دنیايی را از شر اشعار خودش راحت کرد !!!
رفت و با ملائک محشور شد .

اگر او بود دست ما را از پشت می بست ،  راه ترقی را به روی ما می بست ،
از این جهت بهتر شد که او مرد ،                       گورش را گم کرد و زود تشریفاتش رو برد .

اما حالا از او قدردانی می کنیم !!                      برایش مرثیه خوانی می کنیم !!
تا زنده ها بدانند که ما قدر دانیم ،                     قدر اسیران خاک را ما خوب می دانیم !!!
اگر زنده بود فحشش می دادیم ؛                       تو مجامع خودمان راهش نمی دادیم ،

اما چون تصمیم داریم ترقی بکنیم !!                 اینست که از مردنش اظهار تاسف می کنیم .